Хулосаи аҷибе аз сафари мо дар Гуанси барои сохтани даста!
Пас аз рӯзҳои кори пурмашаққат, моҳи сентябри соли ҷорӣ мо вазифаҳои худро як сӯ гузоштем ва ба сафари панҷрӯза тавассути Гуанси шурӯъ кардем. Дар ин сафар мо на танҳо манзараҳои аҷиб, балки дӯстиҳоеро низ ба даст овардем, ки аз кӯҳҳо ва дарёҳо ҳам таъсирбахштаранд.
Сайёҳат дар дарёи Ли — табдил ёфтан ба як қисми манзараҳо
«Манзараҳои Гуйлин беҳтарин дар зери осмон аст». Ҳангоми сайругашт дар дарёи Ли, мо ниҳоят маънои ин мақоли машҳурро фаҳмидем. Қуллаҳои баланде, ки дар оби зумуррад инъикос ёфтаанд, ба расми сиёҳии зинда монанд буданд. Мо ба саҳни ҳавлӣ ҷамъ омадем, дигар ҳамкорон дар утоқҳои нишасти сахт набуданд, балки ҳамсафарон ба якдигар дар ёфтани кунҷи комили аксбардорӣ кӯмак мекарданд. «Ба он ҷо нигоҳ кунед!» «Якеро барои ман гиред!» Ханда ва фарёдҳои шодмон дар байни кӯҳҳо ва ҷӯйборҳо садо медоданд. Нуктаи муҳим вақте буд, ки мо ба нуқтае расидем, ки дар пули 20 юан нишон дода шуда буд - ҳама беихтиёр якеро барои муқоиса кашидан кашиданд ва фаҳмиданд, ки мо воқеан «дар дохили расм» ҳастем.
Шабҳои оташафрӯз, ки аз осмон бештар равшанӣ меандохтанд
Агар мо бояд лаҳзаи фаромӯшнашавандаи ин сафарро интихоб мекардем, ҷашни оташфишонӣ дар Ченянг Бажай бешубҳа бо бартарии зиёд пирӯз мешуд! Вақте ки занони Донг моро гарм ба рақс мекашиданд, шармгинии аввалияи мо дар ритми зинда зуд нопадид шуд. Даст ба даст, мо дар атрофи алангаҳои ҷаҳида давр мезадем. Ҳатто агар мо қадамҳоро намедонистем - ё ба пойҳои якдигар қадам мегузоштем - ин муҳим набуд. Чеҳраи ҳама аз шодмонии кӯдакона медурахшид. Дар он лаҳза на шӯъбаҳо, на унвонҳо - танҳо як оилаи бузурги шодмон буд. Нури оташ табассумҳои моро инъикос мекард ва гармӣ аз дастони мо мустақиман ба дилҳоямон паҳн мешуд.
Омӯзиши табиат ва қудрати якҷоя роҳ рафтан
Рӯзи чорум мо аз Боғи геологии Сянцяо Карст дидан кардем ва аз ҳунармандии табиат ба ҳайрат омадем. Аз ҷангали сангии аҷиб гузашта, ногаҳон ба алафзори аҷиби Чжунду расидем. Дар фазои васеъ истода, моро фавран эҳсоси озодӣ фаро гирифт: баъзеҳо дастонашонро васеъ паҳн карда, зери офтоби гарм медавиданд; дигарон аз бузҳо, аспҳо ва чорвои нарм, ки дар саҳроҳо сайругашт мекарданд ва ба ҳамроҳони табиии аксбардории мо табдил ёфтанд, шод буданд.
Аз он ҷо мо ба сӯи шаршараи Сяншуй рафтем. Тумани хунук моро фаро гирифт ва касе фарёд зад: «Акси гурӯҳӣ!» Дар як лаҳза ҳама ҷамъ шуданд ва парда энергияи рӯҳонии моро ба худ ҷалб кард. Он рӯз мо аз ноҳамвории ҷангалҳои сангӣ то кушодагии алафзорҳо, аз нармии ҳайвонот то гармии кори дастаҷамъона пиёда рафтем. Ҳар як қадам тӯҳфаи ҳам табиат ва ҳам робитаи инсонӣ буд.
Хотираҳо, ки бо мо хоҳанд монд
Гарчанде ки панҷ рӯз зуд гузашт, хотираҳои равшан дар дилҳои мо боқӣ мондаанд: шино кардан бо киштиҳои бамбук дар дарёи Юлунг, кашф кардани маззаҳои маҳаллӣ дар хиёбони Донгси, лаззат бурдан аз бӯи машҳури макаронҳои ҳалқӣ дар бозори шабонаи Лючжоу ва якҷоя суруд хондан ва хандидан дар автобус.
Қариб як ҳафта аз бозгашти мо ба кор гузашт, аммо нури офтоби Гуанси моро дар дохил гарм мекунад. Ин сафари дастаҷамъона моро ба ҳам наздиктар кард ва пайвандҳои моро табиатан тавассути шодӣ ва ханда мустаҳкам кард. Бо ин хотираҳо ва нерӯи нав, мо омодаем, ки бо ҳар як мушкили корӣ бо ягонагӣ ва ҳамоҳангии бештар рӯ ба рӯ шавем.
Инак, ба саёҳати навбатии якҷоя — ба сӯи уфуқҳои боз ҳам зеботар!
